No 22 (2016)

Harde stad, zachte stad

Dit proefschrift is een antropologische studie naar de rol van verbeelding in de sociale productie van stedelijke ruimte in Nieuwland, een naoorlogse uitbreidingswijk van Schiedam die object is van grootschalige herstructurering. In het populaire debat over de naoorlogse wijken domineren twee op het eerste oog tegenstrijdige beelden.

De stad in vogelvlucht en op schouderhoogte beelden. Enerzijds bestaat het gevestigde beeld van de naoorlogse wijk als een nondescripte ruimte: een monotoon opgezet woongebied dat weliswaar een herkenbaar architectonisch en stedenbouwkundig stempel draagt, maar in sociaalruimtelijk opzicht als slecht leesbaar wordt gezien. De populaire verbeelding van de naoorlogse uitbreidingswijken wordt, zoals ik in dit boek betoog, aangestuurd door een deterministisch paradigma: de idee dat de geplande ruimte een bepalende invloed heeft op de sociale en psychologische huishouding van een samenleving. Dit fysiekruimtelijk deterministische paradigma is geworteld in zowel de praktijk en theorie van stedelijke planning als in het sociaalwetenschappelijke denken over stedelijke ruimte. Anderzijds kampen de wijken met het stigma van de ‘onmogelijke gemeenschap’ (Wacquant 1993). Vanaf de jaren zeventig transformeerden de naoorlogse wijken van woonplaatsen voor de geschoolde arbeidersklasse tot multi-etnische ‘probleemwijken’ die in een ‘spiraal’ van sociaaleconomische achteruitgang terecht kwamen.

Table of Contents

PhD thesis

Leeke Reinders
PDF
1-254